Menu Sluiten

De emancipatiegraad van Mounira Rahou

´Ik heb de hbo – opleiding operatieassistente gevolgd na mijn mbo – opleiding apothekersassistente. Nu werk ik op de operatie – afdeling van een ziekenhuis en ik heb een aanstelling van ongeveer 80%. De medische zorg spreekt me aan. Ik help graag anderen. In de operatiekamer assisteer ik bij alle soorten operaties. Dat kan een hersenoperatie zijn maar ook een operatie aan het oog. Daarnaast ben ik operatieoudste plastische chirurgie. Operaties op dit gebied bij ons gaan vooral om problemen als gevolg van bijvoorbeeld een schisis en borstkanker. Deze tak in de chirurgie is nog volop in ontwikkeling en dat boeit me.
Werken vind ik belangrijk ook om financieel onafhankelijk te zijn. Ik wil mijn eigen spullen kunnen kopen. Sinds een maand of acht heb ik een eigen woning. Toen ik nog thuis was, hebben mijn ouders me nooit gevraagd hoeveel ik verdien noch om hen geld te geven. Maar ik ken genoeg Marokkaanse meiden die hun salaris zo bij hun vader moeten inleveren. Dat zou ik niet prettig hebben gevonden.

Ik word dertig in juni. Ik ben geboren en getogen in Nederland. Ik woon al een tijd zelfstandig woon en dat is helemaal geen probleem. Op mijn werk vragen ze me wel eens of ik door mijn ouders zal worden uitgehuwelijkt. Het is wel rijkelijk laat, zeg ik dan. Dit had dan al zestien jaar geleden moeten gebeuren.
Er zijn vaak vaders aan de deur geweest die om mijn hand kwamen vragen voor hun zoon. Mijn vader heeft ze altijd weggestuurd. Mijn ouders zijn niet voor uithuwelijken. Dat hun kinderen doorleren, vinden ze belangrijk. Een partner moeten we maar zelf kiezen. De familie van mijn moeder is behoorlijk open – minded: al meerdere ooms en tantes zijn getrouwd met niet – Marokkanen.

Mijn vader is de hele dag bezig met sociaal werk. Zo heeft hij in een plaatselijke moskee ervoor gevochten dat vrouwen er een plek konden krijgen. Op allerlei fronten probeert hij Marokkaanse mannen zover te krijgen dat vrouwen ook recht hebben om zich te ontplooien. Al als meisje van een jaar of elf ging ik regelmatig met hem mee als hij weer eens iets organiseerde. Toen ik dertien jaar was, werd ik lid van het Marokkaanse Meiden Centrum (MCC) in Amsterdam. Marokkaanse meiden kwamen bij elkaar, hadden samen plezier en wisselden informatie uit. MCC is overgegaan in de organisatie Sheba waar ik ook lid van werd. De islam zegt dat elke man, ongeacht zijn leeftijd, een sheb, een jongeman is, en elke vrouw, ook ongeacht haar leeftijd, een sheba. Wat hiermee wordt uitgedrukt is de gedachte dat je je altijd moet blijven ontwikkelen. Sheba is naast een gezelligheidsvereniging ook een plek waar jonge meisjes en vrouwen cursussen kunnen volgen.
Bij mij in de buurt heb ik, met hulp van het stadsdeel, een moeder – dochter aerobicsportclub opgericht. Dat loopt goed maar ik vind niet dat ik mijn doel al heb bereikt. Het moet een multiculturele groep worden maar tot nog toe zitten er vooral Marokkaanse vrouwen en meisjes op.
Met het hele gezin zitten we in een landelijke organisatie voor hoogopgeleide Marokkaanse gezinnen. Opvallend veel leraren en docenten zijn lid van deze groep. De ouders ontmoeten elkaar gemiddeld een keer per maand en hebben gesprekken met elkaar over o.a. opvoedingskwesties. Wij jongeren zien elkaar ook een keer per maand en debatteren dan bijvoorbeeld over de vraag hoe je het beste om kunt gaan met bijvoorbeeld de aanvallen van sommige politici op de islam. Daarnaast hebben we ook gewoon lol met elkaar. Kort geleden hebben we een benefiet georganiseerd voor weeskinderen.

In een huwelijk zou ik wel kinderen willen maar niet meteen. Het lijkt me goed elkaar eerst beter te leren kennen. Ook zou ik graag nog wat willen reizen.
Voor mij is het vanzelfsprekend dat een man ook zorgtaken voor het huis en de kinderen op zich neemt. Dat een man de zorg voor de kinderen op zich neemt als ik bijvoorbeeld nachtdienst heb mag geen probleem zijn.

Hoewel ik financieel onafhankelijk wil zijn, verwacht ik dat mijn partner de kostwinner zal zijn. Ik vind dat de man financieel verantwoordelijk is voor het gezin. Misschien is dit een concept van vroeger maar zo voel ik dat. Ik zal vast ook mijn steentje bijdragen maar dan vooral als het gaat om de luxe – zaken zoals de vakanties. Mocht mijn partner door ziekte financieel niet voor het gezin kunnen zorgen, dan is dat natuurlijk een andere zaak.
Ik spreek mezelf misschien wel tegen als je kijkt naar mijn ideeën over de positie van de vrouw, maar een man is alleen al door zijn lichaamskracht gemaakt om financieel voor het gezin te zorgen. Vrouwen gaat het van nature weer makkelijker af om te zorgen voor de kinderen. Mijn vader zegt altijd dat hij de minister van buitenlandse zaken is en mijn moeder de minister van binnenlandse zaken. Zo zorgen ze er samen voor dat het gezin goed draaiende wordt gehouden. Hier kan ik me wel in vinden.

Ik ben geen voorstander van seksuele vrijheid. Seks hoort voor mij binnen een vaste relatie of een huwelijk. Een minnaar of minnares erop nahouden naast een partner vind ik niet kunnen. Partners moeten de anticonceptie in een relatie samen regelen. Ik kan me goed voorstellen dat een vrouw niet tientallen jaren anticonceptie wil gebruiken. Al deze middelen hebben bijwerkingen. Dat een man zich op een gegeven moment laat steriliseren, is een mogelijkheid die ik het overwegen waard vind.

Het is voor mij vanzelfsprekend dat ik later voor mijn ouders zal zorgen maar ook voor een buurvrouw die hulp nodig heeft. Natuurlijk hoop ik het niet maar als het zover zal komen met mijn ouders, als ze mantelzorg nodig zouden hebben, dan vind ik het logisch dat alle kinderen hun aandeel daarin nemen, ook mijn twee broers. Op dit moment gaat het slecht met de vader van mijn moeder. Mijn grootmoeder is zelf ook al oud en heeft daarom hulp nodig. Alle kinderen helpen mee maar het valt me op dat de dochters zich verantwoordelijker voelen. Dat zie je overal. Mannen moeten er vaak toe worden aangezet om die aandacht te geven.
De broers en zussen van mijn moeder hebben nu met elkaar afgesproken dat de zoons verantwoordelijk zijn voor de lichamelijke verzorging van mijn opa. Bij ons Marokkanen is het niet gebruikelijk dat een kind de ouder van de andere sexe naakt ziet. Mijn tantes hebben mijn opa wel eens gewassen maar dat blijft lastig bij ons Marokkanen. In Nederlandse gezinnen is het niet vreemd dat een vader naakt rondloopt in huis. Bij ons kan dat echt niet. Dit zal de komende generaties niet veranderen, denk ik.

Mijn ouders zijn zeker een inspiratiebron voor me. Ze hebben zich altijd erg voor me ingezet en me gestimuleerd om te studeren ondanks het feit dat we het financieel niet altijd ruim hadden.
Naast mijn ouders spreekt Mahatma Ghandi erg tot mijn verbeelding en dan vooral de manier waarop hij met conflicten omging. Mijn andere inspiratiebronnen zijn de profeet Mohammed, zijn dochter Fatima en zijn vrouwen Aisha en Khadisa. Van de profeet leer ik hoe ik in het dagelijkse leven om moet gaan met verschillende situaties. Ik leer uit zijn geschriften om eigenschappen als geduld, vriendelijkheid en behulpzaamheid voorop te plaatsen.
Fatima, de dochter van de profeet, is een persoon die mij inspireert in mijn rol als dochter en vrouw. Aisha was de vrouw die de profeet bijstond in alles en hem weer inspireerde. Van Khadisa leer je hoe je je ervoor kunt zorgen dat je het redt in het leven. Zij was een zakenvrouw.

Emancipatie is voor mij erg belangrijk. Als vrouw wordt je wel eens opzij geschoven in deze mannenwereld. Ik vind het belangrijk om gelijk behandeld te worden. Mannen zijn lichamelijk sterker gemaakt door onze schepper maar vrouwen hebben geestelijk weer meer kracht. Vrouwen kunnen makkelijk meerdere dingen tegelijkertijd doen, mannen meestal niet.
Ik kom uit een gezin met 4 meisjes en 2 jongens. Iedereen heeft altijd moeten meehelpen in het huishouden. Ook de jongens werden daarin zeker niet ontzien. Mijn vader stimuleert het ook dat mijn moeder gaat sporten.
Voor mij is emancipatie dat ik de ruimte heb om te doen wat ik wil. Dat ik kan studeren en reizen. De laatste tijd heb ik af en toe alleen gereisd naar Marokko in verband met de medische hulp die we willen regelen voor zieke kinderen in het stadje Asilah. Er zijn Marokkanen die het niet vinden horen dat een ongetrouwde vrouw alleen reist. Maar ik weet waar mijn grenzen liggen. Van mijn ouders mocht ik ook altijd meedoen met alle schoolactiviteiten. Juist bij meisjes die niks mogen, zie je dat ze geen grenzen kennen. Gaan ze wel een keertje mee op kamp, dan springen ze meteen uit de band.
Mijn vader vond dat ik al vanaf mijn achttiende op kamers kon. Dat zei hij ook met een zekere regelmaat. Leuk vond ik dat nooit. Ik had het gevoel alsof hij me de deur wees. Maar zo bedoelde hij het natuurlijk niet. Hij wilde er alleen mee zeggen dat ik me tot een zelfstandig mens moest ontwikkelen.

Door mijn familie voel ik me als vrouw serieus genomen maar door de maatschappij lang niet altijd. Mannen, merk ik, kunnen er vaak nog slecht tegen dat een vrouw de leiding heeft. Mannen verdienen voor hetzelfde werk ook regelmatig meer dan vrouwen.
Draag je een hoofddoek dan word je daarnaast ook nog geconfronteerd met een hoop vooroordelen. Voor veel mensen hoor ik in het hokje: een onontwikkelde, slecht Nederlandssprekende uitgehuwelijkte vrouw die thuis zit met een hoop kinderen. Het komt niet in deze mensen op om me te vragen wie ik ben. Kort geleden begon een fysiotherapeut een heel gesprek met me over mijn gezin. Het kostte even om de man duidelijk te maken wat mijn burgerlijke staat is.

Ik draag een hoofddoek omdat het islamitische geloof ons dit voorschrijft. Maar moslima´s zijn dat niet verplicht. Zussen van mijn moeder doen het bijvoorbeeld niet. Ik respecteer de keuze van een andere hierin. Dat een vrouw geen hoofddoek draagt, wil niet zeggen dat zij een slechtere moslima is. Maar in de koran staat dat vrouwen zich moeten bedekken.

Ik vind dat er vanuit onze maatschappij druk wordt uitgeoefend op vrouwen en meisjes om geen hoofddoek te dragen. Voor mij zou emancipatie van de vrouw vanuit de Nederlandse maatschappij ook betekenen dat een vrouw met een hoofddoek gerespecteerd wordt in haar keuze.’

Mounira Rahou

Geplaatst in Vrouwen en management