Menu Sluiten

In het buitenland kom ik ook tot bloei. Brief 2 van Tess aan Adil

Beste Adil,

Foto: Ingrid de Groot

Bedankt voor je brief en je antwoorden op mijn vele vragen. Leuk dat je me uitlegt waar de Berbers vandaan komen. Excuses voor de onduidelijkheid in mijn brief. Je vraagt me wat ik van Marokkanen vind. Het besef dat ik een positiever beeld van Marokkanen kreeg toen ik in Marokko was, maakte dat ik mij realiseerde dat ik toch een negatiever beeld had dan ik zelf toegaf. De vraag van jou wat ik van Marokkanen vind, is daarom niet zo makkelijk te beantwoorden omdat het om een grote groep mensen gaat. Ik moet dus gaan generaliseren. Ik denk dat ’de Marokanen’ in verschillende groepen zijn te verdelen. De groep die het meest wordt belicht in de media, is een probleemgroep. Het probleem in Nederland is, naar mijn mening, dat we daar met een vergrootglas naar kijken. De Marokkaanse cultuur is anders dan de Nederlandse cultuur. Omdat ieder mens houdt van wat vertrouwd is, van traditie en gewoonte, kunnen twee verschillende leefwijzen, culturen wel eens botsen. De reactie op verandering is vaak angst en ik denk daarom dat Nederland (ook lekker generaliserend) zo heftig reageert op ‘de Marokkanen’. Naar mijn mening is dit alleen te verhelpen door te proberen elkaar te begrijpen. Een goed begin is dezelfde taal spreken waardoor communicatie mogelijk is. Daarom ben ik ook een groot aanhanger van de verplichte integratiecursus.

In hoeverre de beide culturen zich aan elkaar moeten aanpassen, kan ik niet zo makkelijk beoordelen. Hoe denk jij hierover? Waar veel over geklaagd wordt, is de criminaliteit onder vooral Marokkaanse jongens. Ik heb wel eens gehoord over de prinsjescultuur in de Marokkaanse gezinnen en dat is mij ook wel eens opgevallen. Jongens mogen zich, naar mijn mening, in de Marokkaanse cultuur vrijer bewegen dan meisjes. Ze worden hoger gewaardeerd en hebben het vaker voor het zeggen. In Nederland botst dit soms. Nederland is een geëmancipeerd land en er is minder ruimte voor prinsjes. Een prinsje dat geen prinsje kan zijn, gaat vervelend doen. Als er geen sociale controle is om het te corrigeren, omdat de ouders bijvoorbeeld het Nederlands niet beheersen en daarom niet kunnen communiceren met de buurt die zich aan het gedrag ergert, kan het prinsje zo in de criminaliteit terecht komen. Dit is niet alleen zo bij de Marokkaanse cultuur, maar bij alle prinsjesculturen. Marokkaanse meisjes daarentegen ervaren in Nederland meer vrijheid dan ze gewend zijn in hun oorspronkelijke cultuur en grijpen hun kans. Ze doen het erg goed op studiegebied.
Wat vind jij van de probleemgroep? Ik zit nu in Canada maar ik weet dat kort geleden de moord op Theo van Gogh is herdacht. Is er toen weer veel aandacht geweest voor deze probleemgroep in de pers?

Sommige politici in Nederland zorgen, naar mijn mening, voor een sfeer van angst in de samenleving. Ik kan niet begrijpen dat deze politici serieus aanhangers hebben, maar dat is wel zo. In het begin dacht ik dat die mediahype rondom deze politici alleen gebaseerd was op het feit dat ze aandacht vragen door rare dingen te roepen over groepen. Maar het valt me op dat ze gewoon een communicatietechniek toepassen die ’ feararroussal’ wordt genoemd. Als je angst in de samenleving injecteert, wordt een gedeelte van de samenleving, vaak niet de mensen met het hoogste IQ, bang. Als oplossing voor deze angst wijst zo’n populistische politicus een schuldige aan, een minderheid die moet boeten, met als gevolg dat de kloof tussen de verschillende culturen in Nederland alleen maar groter wordt.

Adil, je schrijft in je brief dat het moslim zijn voor jou geen keuze is maar een feit en dat je de islam belijdt zo goed als je kan. Ben je het met alles eens wat in de Koran staat? Of heb je bij sommige punten je bedenkingen? Of doen deze vragen er voor jou niet toe? Wat vind je van mensen die iets anders geloven of atheïstisch zijn?

Wat lijkt me dat moeilijk voor je broer dat hij homoseksueel is. Denk je dat hij nooit de mogelijkheid zal hebben om het met de rest van de familie over zijn homoseksualiteit te hebben? Zal het ooit geaccepteerd worden? Hoe is het contact nu tussen je broer en je familie? Hebben ze niets door? Zal hij nooit gekoppeld worden aan een vrouw? Hoe reageerde jouw familie toen je vertelde dat je bij een homosportclub werkt?

Adil, je vertelde dat je drie jaar een Antilliaanse vriendin had en dat ze na 9 jaar terugging naar Curaçao. Was jullie relatie toen al voorbij of ging hij uit, omdat zij naar Curaçao vertrok? Ben je er nu nog erg mee bezig? Mis je haar? Of heb je geaccepteerd dat het voorbij is? Als het te gevoelig ligt, hoef je deze vragen natuurlijk niet te beantwoorden. Heeft zij je familie wel eens ontmoet? Zou jij, als de relatie standgehouden had, met een niet-moslim kunnen trouwen? Zou je familie dat accepteren? En wat vind jij van de hoofddoek?

Als je vertelt over de kloof waar je in terechtkwam (als ik het zo mag noemen) tussen de Nederlandse en Marokkaanse cultuur, bedenk ik me dat je als kind minder vrijheid hebt gekend dan ik. Ik weet niet of jij dit ook zo ziet.Jij moet leven volgens twee verschillende patronen van normen en waarden, de Nederlandse en de Marokkaanse, en als deze systemen niet gelijk met elkaar opgaan, moet je kiezen en zo altijd een partij teleurstellen. Net als een kind van gescheiden ouders die het oneens met elkaar zijn en ruzie maken. Pfff, dat zal niet gemakkelijk zijn geweest.

Leuk dat je vertelt dat je het gevoel hebt dat je in het buitenland zo tot bloei komt. Dat gevoel ken ik ook. Voor mij is dit de eerste keer dat ik zo’n lange tijd in het buitenland woon. Alles is nieuw en anders en dat zorgt bij mij ook voor enorme energie. Door een uitwisselingsprogramma mag ik studeren aan een Canadese universiteit en gewoon collegegeld in Nederland betalen. Daardoor is deze grap betaalbaar. Ik dacht overigens dat ik colleges psychologie kon volgen hier, maar dat bleek niet mogelijk. Nu volg ik verschillende keuzevakken op het gebied van internationale relaties. Ik noem de vakken maar in het Engels: ‘global politics development, social psychology en economic antropology.’
Ik heb nog nooit zo van studeren genoten. Doordat ik deze vakken in een ander land volg, kijk ik ook weer vanuit een ander perspectief naar bepaalde zaken. Ik heb het idee dat mijn inzichten hierdoor worden verbreed. Mijn Engels was altijd belabberd en ik probeerde het gebruik ervan daarom te ontwijken. Maar nu zit er niks anders op dan het toch echt te leren.

In je brief schrijf je, Adil, dat je in het buitenland misschien zo tot bloei komt, omdat er niet naar je tekortkomingen en gebreken wordt gekeken. Heb je het gevoel dat dat wel zo in Nederland is? Waarom heb je dat? Ik ben erg benieuwd naar je antwoord.

Ik studeer hier met twee Nederlandse studenten (een redelijk dominante maar ook heel lieve Nederlands-Surinaamse waarmee ik samenwoon, en een ‘nerdie’ jongen uit het oosten van Nederland met een enorm droge humor) die ik hiervoor nog niet kende, maar die echte vrienden zijn geworden. Deze twee studenten studeren beide politicologie en hebben al twee jaar colleges met elkaar gevolgd in een klas van 40 studenten. Toch hadden ze tot voor kort nog nooit een woord met elkaar gewisseld omdat ze tot verschillende groepen behoorden. Nu, in een totaal andere omgeving, zijn ze vrienden van elkaar geworden. Grappig hè? We zijn er hier alledrie opeens heel trots op om Nederlands te zijn. Hoe vaak we niet hoofdschuddend tegen elkaar hebben gezegd :‘Die Canadezen zijn echt een beetje raar, ze hebben helemaal geen cultuur en geschiedenis en traditie. Dat hebben wij tenminste wel.’

De Canadezen hebben overigens geen cultuur omdat ze de cultuur van de Indianen niet als cultuur zien. Ongeveer de helft van de Canadese Indianen woont in resorts. Deze groep wordt echt gediscrimineerd. In mijn appartementencomplex wonen wat Indianen en ik vind het erg moeilijk om contact met ze te leggen. De eerste weken dat ik ze groette, zeiden ze gewoon niks terug. Maar langzamerhand groeten ze terug en laatst vroeg een jongetje zelfs hoe het met me ging. Ik was natuurlijk helemaal blij.
Op je vraag in hoeverre de Indische achtergrond van mijn vader invloed heeft gehad op mij, moest ik een beetje lachen, omdat mijn beste vriendin altijd een beetje zit te klagen dat ik een nep-Indo ben. Ik moet haar helaas wel een beetje gelijk in geven. Ik kook niet Indisch en ben nog nooit in Indonesíë geweest (mijn broertje en moeder overigens wel). Met mijn Indische familie ben ik ook niet echt heel close. Ik mag ze wel, maar voel niet een heel warme band met hen, wat ik wel jammer vind. Ik vind ze eigenlijk een beetje raar. Moeilijk te beschrijven raar. Ze zijn, naar mijn idee, een beetje beschadigd en uiten amper hun gevoel.

Het grootste deel van de eerste Nederlandse allochtonen komt uit Indonesië. Ik ken ook heel wat mensen van gemengd bloed. Op jouw vraag uit welke lagen van de maatschappij mijn vriendengroep komt, wil ik eerst zeggen dat ik mijn vrienden nooit bewust selecteer. Maar zoals sociaal-psychologisch (heb ik mooi van mijn lessen opgestoken) onderzoek ook aantoont en wat ik zelf ondervind, ben ik met veel mensen bevriend die redelijk op mij lijken. Over het algemeen studeren mijn vrienden of ze zijn net gaan werken en de meeste zijn hoger opgeleid. Politiek zijn ze links georiënteerd, maar dat zijn de meeste studenten toch? Ik heb vrienden van andere culturen en vooral nu leer ik studenten uit andere landen kennen. Ik vind het leuk om de verschillen tussen mensen uit diverse culturen te zien.

Politiek ben ook ik over het algemeen links georiënteerd. Nu ik veel met mijn twee nieuwe, politicologie studerende vrienden omga, verdiep ik me er wel meer in. Maar op het moment houd ik me weinig bezig met de Nederlandse politiek. We zijn een beetje te veel aan het mierenneuken over kleine dingetjes in Nederland. Wat in Nederland echt grondig moet worden aangepakt, is het onderwijs. Nu ik hier studeer, zie ik pas hoe het ook zou kunnen. Kennis, dat wordt me steeds meer duidelijk, is ook echt macht. Daarom is het goed veel aandacht aan het onderwijs te geven.

Je vroeg me of ik sport. De takken van sport die ik nu beoefen zijn zaalvoetbal, squash en jazzballet. Van het laatste bak ik helaas weinig. En jij? Wat doe jij zelf op het gebied van sport, behalve sportlessen geven?

Over mijn liefdesleven: ik heb ook geen partner op dit moment. Ik heb wel leuke vriendjes gehad en ook wel eens liefdesverdriet, maar niet erg anders dan elke andere jonge vrouw van 23 jaar, denk ik.

Oké, Adil. Ik houd het voor deze keer hierbij en kijk uit naar je volgende brief!
Groetjes

Tess, Canada december 2009

Geplaatst inOpnieuw beginnen