Menu Sluiten

Ogen

Beeld: Laura Poels

Ik zit met mijn vader op een terras. In mijn handen heb ik een krant met daarin een foto van de 24 jarige Franse studente Clotilde Reiss. Zij schreef een verslag van een demonstratie tegen het regime in Iran en werd hierna door de Iraanse regering van spionage beschuldigd. De foto van het proces laat een ineengedoken vrouw zien met een donker hoofddoekje, met achter zich enkel stuurs kijkende mannen. Haar bruine ogen stralen angst uit.
Van de foto kijk ik naar mijn vader. Dromerig staart hij in de verte. Het lege bierglas houdt hij onbeweeglijk in zijn hand. Even laat ik hem wegzinken in zijn herinneringen, voor ik hem zachtjes uit zijn gedachten haal.
‘Pap, hoe zat het met je oma? Ze had toch blauwe ogen…’
Mijn vader is een Iraniër. Hij is geboren en getogen in het Iran van de jaren zestig/zeventig. Rond zijn achttiende is hij naar Nederland gevlucht. Hij heeft me tot nog toe weinig verteld over zijn jeugd en ik durfde hem er ook niet echt naar te vragen. Als klein meisje al voelde ik aan dat het voor hem moeilijk was over zijn verleden te praten. Mijn (Nederlandse) moeder vertelde mij wel verhalen over mijn vaders jeugd. Iran was in een oorlog verwikkeld met Irak en mijn vader had dienstplicht. Omdat hij geen mensen wilde doden, is hij gevlucht. Met een paard is hij over de bergen gegaan naar Turkije, om daar het vliegtuig te nemen naar Canada, waar het leven altijd mooi zou zijn. Helaas strandde hij in Nederland.

Op deze zwoele zomeravond houd ik daarom mijn adem in als mijn vader voorzichtig de eerste woorden laat klinken. Hij begint zijn verhaal met een verwonderde blik op mijn groenblauwe ogen. ‘Zo mooi,’ zegt hij, ‘jouw ogen… ze zijn toch groen? Nu lijken ze wel blauw. Zo blauw als de ogen van mijn oma. Van die felle ogen had ze… Die pasten zo goed bij haar, zo’n vrouw was het…’ Hij droomt weer weg en als ik hem weer uit zijn dromen haal, schrikt hij even. Maar gelukkig vertelt hij weer verder. ‘Ze was erg heftig. Had de broek aan in huis, zeg maar. Ze was ook zo mooi… En opa had niks over haar te zeggen. Zij bepaalde alles, ze was fel als een tijger.’ Ik ben muisstil. Ik durf niets te zeggen, omdat ik bang ben dat hij dan stopt met praten. ‘Ze deed niet wat mensen van haar eisten, ze deed wat ze zelf wilde en liet zich geen wetten voorschrijven. Ook toen ze oud was. Ze was grijs en erg klein. Maar nog steeds die felblauwe ogen en dat temperament! Nee, opa kon haar niet de baas, niemand kon dat! Ze was slim, ze wist wat ze deed. Wat een vrouw…’ Ik moet terugdenken aan de colleges islam die ik het afgelopen half jaar heb bijgewoond. Nu pas besef ik dat ik hiervoor heb gekozen om zo meer te weten te komen over de achtergrond van mijn vader, over mijn achtergrond. Ik kijk naar mijn vader en hij kijkt naar mij met een blik die nog nooit van hem heb gezien. ‘Ik ben blij dat jij de ogen van mijn oma hebt,’ zegt hij en hij kijkt weer in de verte.

Anne Mehran

Geplaatst inSeksualisering