Menu Sluiten

Briefwisseling 4 tussen Adil en Tess: de jongens zijn geen prinsjes

Hallo Tess,

Dankjewel voor je reactie. Een aantal punten in de brief die je me hebt gestuurd vond ik heel interessant. Hieronder ga ik daar verder op in.

Marokko geregeld? Laat ik beginnen met Marokko. Daar ben ik druk mee bezig. Het is moeilijk omdat ontwikkelingssamenwerking nu onder druk ligt binnen de Nederlandse regering. Om een half jaar – want zolang wil ik daar heen – naar Marokko te gaan heb je geld nodig voor kost en inwoning. Dit is ongeveer 500 euro per maand. Als je daar als vrijwilliger gaat werken verdien je namelijk geen geld.

Om het in juiste banen te leiden heb ik begeleiding vanuit Nederland nodig. Daarom ben ik nu op zoek naar een organisatie waarmee ik dit kan doen. Ik wil het liefst aan de westkust van Marokko werken, want dan kan ik na het werken in mijn vrije tijd gaan surfen. Dat kan daar heel goed. Ik heb nog wel familie wonen in Marokko – allebei mijn oma’s en ooms en tantes – maar die wonen meer landinwaarts richting Oujda. Ik wil zeker bij mijn familie op bezoek gaan omdat ik er al lang niet meer ben geweest.

Hoe is het om negatief beoordeeld te worden? In je vorige reactie had je geschreven dat je het je absoluut niet kon voorstellen hoe het voelt als je ‘anders’ aangekeken wordt – ik heb het woord ‘negatief’ niet in de mond genomen;-)). Ik had het over hokjes en dat je weet dat het hokje waar de ander je in plaatst niet bij jou past. Aanstaren, opletten wat je doet en hoe je iets doet. Niet uit nieuwsgierigheid, maar uit oplettendheid. Uitgaan van een mogelijk gevaar…, denken dat je een monster bent dat elk moment kan gaan beginnen met eten. Dat opletten op wat je doet is heel vervelend. Voel je een beetje wat ik bedoel? In jouw geval: het gevoel hebben dat je schoonouders je niet mogen. Dat.

Ik zei dat dit allemaal komt doordat de Nederlanders niet gewend zijn aan buitenlanders. Jij reageerde daar heel verbaasd op. Ik heb hierover wat opgezocht. Dat Nederlanders verdraagzaam zijn en open naar buitenlanders is een wat al te positief zelfbeeld van veel Nederlanders. Hier is onlangs een boek over verschenen: Al Eeuwenlang een gastvrij volk – Racistisch geweld en overheidsreacties in Nederland (1950-2009) van politicoloog en schrijver Rob Witte. Daarin onderzocht hij racistische misdrijven en de manier waarop de overheid hiermee omging gedurende de afgelopen zestig jaar. Racistisch geweld, vernielingen en bedreigingen komen in Nederland al tientallen jaren stelselmatig voor,stelt hij. Dit terwijl Nederlanders juist vaak denken dat het niet om een structureel fenomeen gaat. (NRC Handelsblad ‘Racistisch geweld is structureel fenomeen’ en Trouw ‘Discriminatie en racisme zijn van alle tijden’).

Overigens denk ik dat we sommige politici wel serieus moeten nemen, omdat deze personen en vele anderen met hen met een angst rondlopen waar we iets mee moeten doen, waar een antwoord op moet komen. Deze angst zie je terug in het stemgedrag van vele Nederlanders. Ik denk dat bijvoorbeeld de huidige lijstrekker van de PvdA als geen ander in staat is om antwoorden te geven aan veel verschillende Nederlanders.

Ik begrijp niet dat in zo’n handelslandje als Nederland, dat vanuit zijn historie vele invloeden en migranten uit het buitenland heeft gekend, politici bestaan die  sommige groepen willen buitensluiten. Ik ben opgevoed in Amsterdam en heb op school gezeten met kinderen van allerlei afkomsten. Van geen van mijn schoolgenoten verwacht ik dit. Zou het aan mijn leerkrachten en school liggen dat wij niet zo zijn geworden? En was het bij de politici over wie ik het net had allemaal net anders op school?

Je was verbaasd omdat ik zei dat ik trouwen achterhaald vond. En je vroeg of ik dat van seks voor het huwelijk ook vond. Ik moet zeggen dat dit moeilijke punten zijn, omdat ik hier voor het eerst duidelijk afstand neem van de heersende gedachte geloof ik.
Het zou hypocriet zijn te denken dat een jongen wel voor het huwelijk met allerlei meisjes naar bed mag en meisjes niet, dus voor meisjes is dat niet anders. Ik vind wel dat een ‘echte dame’ zich onderscheidt door niet ten prooi te vallen aan een jongen die puur instinctief met zoveel mogelijk meisjes wil ‘paren’.

Zoals trouwen in Nederland niet door iedereen als vanzelfsprekend wordt gevonden, heb je dat binnen de Marokkaanse gemeenschap ook. Dat is wat ik vind, al zal ik hiermee de eerste Marokkaan zijn die dat vindt. Ik denk dat de tweede/derde generatie Marokkanen de overgangsgeneratie zijn tussen de ‘oude’ en de ‘nieuwe’ cultuur. Deze generatie neemt een deel van de oude cultuur en een deel van de nieuwe cultuur over. Als je een tweede/derde generatie Marokkaan bent die ervoor kiest om met een niet-Marokkaanse samen te willen zijn, en je wilt je oude cultuur niet te veel tegen de borst stuiten, dan is niet trouwen een optie en misschien de gulden middenweg.

Prinsjescultuur?
Verder vroeg je me wat mijn mening is over jouw theorie wat betreft de prinsjescultuur bij de Marokkaanse jongens. Daarover kan ik dit zeggen.
In onze cultuur is er sprake van een patriarchische hiërarchie. Dit betekent dat de macht en verantwoordelijkheid bij de man, de vader, ligt. In een gezin met twee kinderen met een meisje en een jongen, neemt de jongen het over van de vader als de vader weg is. Bijvoorbeeld bij visite, het op je zus(je) letten, zorgen dat het gezin niet bedreigd wordt, et cetera. Nou is het zo dat dit soort verantwoordelijkheden over het algemeen goed genomen worden, maar niet altijd. Bij ‘deze jongens’ wordt deze verantwoordelijkheid niet op een juiste manier gebruikt, en soms mogelijk misbruikt. Dus vanuit die positie de eigen daden goed praten, ook de dingen die fout zijn. Er is haast geen controle op hen (want dat zouden weer de ooms, broers, vader, sociale cohesie van het dorp moeten doen, et cetera, maar dat is hier in Nederland niet aanwezig, want dat systeem is hier anders). Door dit misbruik kan de groei al heel snel in de verkeerde richting plaatsvinden. Dus kan het voorkomen dat jongens zich rechten toe-eigenen die ze niet hebben. Voor hen geldt ook geen sex voor het huwelijk vanuit het oogpunt van het geloof. Maar ook daden die grenzen aan criminaliteit, of gewoon crimineel zijn, horen hier bij. Daarbij komt dat de ouders de taal niet machtig zijn, controle is moeilijk uit te voeren, en ze (de ouders) moeten zichzelf zien te redden. Dus wordt het gezin stuurloos.
Terug naar de jongens Tess: de jongens zijn geen prinsjes, ze maken misbruik van hun verantwoordelijkheid.

Maar nu over je opa. Je opa zal het best zwaar hebben gehad. En je oma natuurlijk ook? Kun je je voorstellen hoeveel druk ze heeft moeten verdragen; je oma had hem al bij de eerste of de beste aanraking direct kunnen verlaten. Dat was volgens mij de beste oplossing geweest, in alle opzichten.
Heeft deze geschiedenis van je opa en oma eraan bijgedragen hoe je over ze bent gaan denken?

Ook viel het me op dat je de vragen die ik je stelde aan het einde van mijn brief moeilijk vond om te beantwoorden. Het waren vragen als:
Waar heb je een hekel aan? Wie is of wie zijn jouw voorbeelden? Heb je dromen? Hoe ziet jouw ideale dag er in de toekomst uit? En wat zijn momenten uit je verleden die jou getekend hebben? Heb je zorgen? Waarom vind je dat?

Je wens om een wereldreis te maken vond ik heel interessant. Ik denk dat dat heel leuk is. Mijn support en steun heb je! Al is het omdat ik zoiets ook voor een deel zou willen doen.
Je noemde van de mensen die jou inspireren Nelson Mandela en de Dalai Lama. Ik denk dat Nelson Mandela voor veel mensen een inspirerende persoon is. Dat komt denk ik vanwege de universele boodschap die hij uitdraagt: onrecht en gelijkheid. Je vroeg je af waar deze personen hun agressie lieten. In de pen en het woord, denk je niet?

Wat kun je zeggen over je karakter?
Ik ben iemand van de lange adem: ik moet vaak dingen fout doen om het steeds beter te doen. Ik vind het niet erg als iets niet gelijk lukt. Oefenen, trainen, lezen, schrijven, fouten maken, en weer proberen is wat ik moet doen om beter te worden in wat ik wil bereiken. En altijd met dezelfde hoeveelheid passie/overgave, of meer.
Waar heb je een hekel aan? Oneerlijkheid. Vooroordelen hebben staat op de tweede plaats. Ik hou er niet van dat het contact dat je met iemand hebt wel eens vooropgezet zou kunnen zijn. Ik hou van zuiver contact.
Wat zet jou aan tot iets? Iets wat ik leuk vind om te doen. Dat is bijna altijd sporten, culturele activiteiten beleven, me inzetten voor iets goeds (bijvoorbeeld kinderen of armen), maar het milieu beweegt me ook om iets te doen.
Wie zijn jouw voorbeelden? Nelson Mandela, Gandhi, Obama betekenen nu heel veel op de wereld, of hebben veel betekend. Hun daden zullen voortleven ter inspiratie voor velen. Datgene wat ze gedaan hebben daar moet je flink doorzettingsvermogen voor hebben. Maar ook vele mensen in mijn omgeving dienen voor mij als voorbeeld. Bijvoorbeeld  een oom van mij, van wie de vader boer was, maar die toch is gaan studeren en arts is geworden.
Wat zijn jouw dromen? Dat ik gelukkig kan zijn met een vrouw en kinderen, en dat ik zoveel mogelijk kan betekenen voor vele andere kinderen (die niet dezelfde kansen op de wereld hebben als wij gewend zijn).
Hoe ziet jouw ideale dag er in de toekomst uit? Wakker worden, ontbijten, het nieuws volgen dan bellen met werk, totdat ik ’s avonds weer het bed in stap. En daartussen werken (waarschijnlijk iets met kinderen), contact hebben met mijn vrouw en kinderen, familieverplichtingen, kinderen van school halen et cetera, eten, sporten/culturele activiteit en thuis weer (misschien) werken, of samen een mooie avond beleven.
En wat zijn momenten, uit je verleden die jou getekend en/of gevormd hebben? Op dit ogenblik het feit dat ik zonder de ‘life-coaches’ Simon en Maaike op eigen benen moet staan. Dat betekent eigen keuzes maken, eigen prioriteiten stellen, eigen pad uitstippelen. Het spreekt voor zich, maar het is wel moeilijk wanneer je eigenlijk gewend bent dat anderen –Simon en Maaike – de keuzes voor je maken, en jij het alleen hoeft uit te voeren.
Heb je zorgen? Ik denk dat je in het leven je best kunt doen, en niet meer dan dat. Zaken waar je niets aan kunt doen, laten voor wat ze zijn, zodat je dat ook niet als falen kunt zien. Zo kun je denk ik zorgeloos leven; je doet je best, en meer kun je niet doen.

Groet,
Adil

Beeld: Petra Aanraad

Geplaatst inVrouwelijke seksualiteit