Menu Sluiten

De geglamouriseerde werkelijkheid

Wat had ik dit stuk ook graag gepubliceerd in een groot alom bekend vrouwenblad: mijn artikel over de risico’s van cosmetica-ingrediënten. Het verhaal: cosmetica bevatten ingrediënten, die stuk voor stuk veilig zijn bevonden, maar in combinatie mogelijk bij lagere doses al schadelijk zijn.

Daar had ik even de macht van de redactie iets te hoog ingeschat. ‘Leuk idee, maar dat vinden onze adverteerders niks!’ hoorde ik van de ene redactie. ‘We laten je nog weten of we er wat mee willen’, liet een andere weten – waarna een emailstilte volgde.

Het is het lot van de moderne vrouwenbladen. Zo mooi vormgegeven, glimmend en dik zijn ze, dat een onafhankelijk redactie niet meer kan bestaan. Afhankelijk van adverteerders zijn ze, die in de bladen hun mooimaakmiddelen en andere glamoureuze producten aanprijzen. En als die adverteerders ‘zich niet meer kunnen vinden’ in de uitstraling en inhoud van het blad, dan lopen ze weg. Geen kritische verhalen over hun handelswaar dus. Indirecte censuur waaraan niet te ontkomen is.

Nu was er in dit geval niet zoveel ernstigs aan de hand: de boodschap van mijn artikel, dat eerder ook in de wetenschapsbijlage NRC Handelsblad verscheen, was onschuldig: er wordt steeds meer onderzoek gedaan naar cosmetica-interacties, en grote gevaren zijn tot nu toe nog niet aangetroffen. Bovendien zijn nergens de regels zo streng als in deze industrie.

De aanleiding voor het stuk was wel serieus: grote partijen mascara’s en eyeliners zijn van de markt gehaald, omdat die vervuild waren met een kankerverwekkende stof. Daarover lees je niets in de glossy’s. In principe kan de consumente er gelukkig vanuit gaan dat alle mascara’s en eyeliners nu weer vrij van deze verontreinigingen zijn. De producten waarin de vervuiling zat zijn uit de handel gehaald en de producenten hebben uitgezocht wat er mis is gegaan. Maar hoe zit het nu met allergische reacties tegen haarkleurmiddelen? En hoeveel proefdieren worden er nog altijd gebruikt om al die prachtige middeltjes te testen?

Ik vind het een slechte zaak. Media horen hun doelgroepen op de hoogte te stellen van wat relevant is voor hun leefwereld. Bovendien, wat hebben ze te verliezen? Vrouwen die mooi willen worden, zullen dat nog steeds willen als ze weten wat de risico’s daarvan zijn. En als ze dat dan niet meer willen, moeten fabrikanten hun producten terugtrekken, niet hun advertenties. Helaas zit de werkelijkheid anders in elkaar.

Waarschijnlijk zal de gemiddelde lezeres er niet mee zitten. Die koopt haar lijfblad niet om verontrustende verhalen tot zich te nemen die haar veilige wereldje aantasten. Liever duikt ze even een uurtje in de wereld van schoonheid, gezondheid en leed van anderen. Of onderschat ik daarmee vrouwelijk bladenlezend Nederland?

Tekst: Jop de Vrieze
Beeld: Flori Bets

Geplaatst inHuiselijk geweld