Menu Sluiten

Het zit in je genen: brief 3 van Tess aan Adil

Beste Adil,

Dankjewel voor je brief. Echt heel leuk dat je naar Marokko gaat. Wanneer vertrek je? Weet je al hoelang je daar kan verblijven? Heb je het al helemaal geregeld? Naar welk deel van Marokko wil je gaan? Heb je daar nog familie wonen?

Ja, het is heel jammer dat mensen op het eerste ogenblik gelijk een oordeel vellen over anderen. Zo zitten mensen in elkaar. We categoriseren iedereen die we ontmoeten meteen in groepen. Dit komt nog voort uit ons overlevingssysteem en soms is dat ook wel praktisch dat het zo is. Maar voor jou dus ook heel vervelend. Ik vind het moeilijk om me in te beelden hoe het is om altijd negatief beoordeeld te worden en weet ook echt niet hoe dat voelt. Maar als jij zegt dat Nederlanders niet zo gewend zijn aan buitenlanders, vind ik dat ook een negatief vooroordeel. Dat jij een negatief beeld hebt van Nederlanders is naar mijn gevoel het gevolg van een kleine groep Nederlanders. In mijn omgeving hoor ik ook alleen maar protest. Mensen die moe zijn van het hameren op de Marokkaanse hangjongeren en velen die zich zorgen maken over de nieuwe rechtse stroming. Zij zien wel een probleem, maar ook vele oplossingen zoals jij in je brief noemde. En ik denk dat Nederlanders juist vanuit de geschiedenis erg goed met buitenlanders kunnen omgaan, aangezien wij een handelsvolkje waren en er al eeuwen veel migranten in Nederland zijn. In je brief raak je mij hier wel een beetje mee, omdat ik het gevoel heb dat ik en de mensen in mijn omgeving multicultureel zijn opgevoed en ons best voor de multiculturele samenleving doen, zonder te veel vooroordelen. Maar ik zit dan ook in de linkse stemhoek en kan bepaalde politici die het over de kopvoddentax hebben, niet eens serieus nemen.

Ook een beetje bevooroordeeld van mij misschien, maar ik vind het heel grappig dat jij trouwen achterhaald vindt. In jouw cultuur is het huwelijk wel een traditie toch? Een beetje een rare vraag, maar vind je geen seks voor het huwelijk ook achterhaald? Hier heb ik het namelijk op mijn middelbare school veel met klasgenootjes met verschillende achtergronden over gehad. En wat ik toen zo leuk vond is dat iedereen er gewoon anders over dacht, al hadden ze dezelfde achtergrond. Marokkaanse meisjes waren in mijn opvattingen wel het striktst in geen seks voor het huwelijk. Je hebt ook helemaal gelijk in het opzicht dat jouw partnerkeuze een zaak is van jezelf want jij moet met je vrouw leven en niet je ouders.

Adil, in mijn vorige brief schreef ik iets over de prinsjescultuur. Hier reageer je helemaal niet op in je brief die je mij terugschreef. Waarom niet?
Over mijn Indische familie kan ik vertellen dat mijn opa tijdens de Tweede Wereldoorlog in een jappenkamp heeft gezeten omdat hij gemengd bloed had. Hij is daar erg mishandeld en misbruikt. Dit heeft hij zijn hele leven met zich meegedragen. Slaappillen waren dagelijkse kost, omdat slapen zonder nachtmerries een probleem was. Mijn opa was homoseksueel (wist je ook al dat dit in de genen zit?) maar trouwde wel en kreeg vijf kinderen, omdat homoseksualiteit in die tijd echt niet kon. Maar hij had daarnaast ook nog wel eens vriendjes. Mijn oma accepteerde dit en zag het homo zijn als een soort ziekte. Ik denk dat hij heel veel frustraties en problemen had. Uit verhalen weet ik dat hij vaak de boel kort en klein sloeg. Mijn Indische familie heeft niet geleerd hun gevoelens te uiten en ik voel me ook niet de juiste persoon om dat op te dringen.
Het lijkt me overigens heel leuk om naar Indonesië te gaan om dat land te ontdekken. Wel denk ik dat het Indonesië voor mij iets anders betekent dan Marokko voor jou. Ik kom voort uit de Indo-cultuur waar het bloed van de blanken en Indonesiërs al langer geleden zijn gemengd. In de tijd dat mijn opa en oma in Indonesië woonden was dat echt een aparte klasse. Deze klasse bestaat nu niet meer zo in Indonesië.

Wat een moeilijke vragen aan het einde van jouw brief. Wat mij drijft zijn dingen die me raken, die me energie geven. Zoals een goed theaterstuk, boek of een les waarvan je gaat nadenken en dingen weer op een andere manier kan bekijken. Ik word gelukkig als ik af en toe wakker word geschud met waar het toch allemaal eigenlijk om gaat. Enthousiasme drijft mij ook erg, maar helaas maak ik niet alles af waar ik aan begin. Ook mijn vrienden geven me erg veel energie en soms verbaas ik me er weer over hoe lief zij kunnen zijn en vooral dat ze je zo uit een dipje kunnen halen als je zelf even niet meer weet hoe dat moet. Wat mij heeft gevormd? Ik denk mijn opvoeding en omgeving. Van mezelf ben ik ietsje explosief. Als ik boos ben komt het er hoe dan ook uit, daarna is het ook afgelopen en dit zorgt ervoor dat ik niet zoveel zorgen heb, ik ben redelijk extravert. Mijn dromen? Hahaha, zoveel! Als ik maar niet met twee kinderen in een sleurrelatie ergens 4-hoog achter in Leusden kom te wonen, met overgewicht, ongelukkig en een man die vreemdgaat. Dat is een beetje mijn ergste nachtmerrie. Mijn droom is nu om volgend jaar een wereldreis te maken, echt een hele lange, van misschien wel tien maanden. Maar dat is een fantasie, er zijn nog wat obstakels als geld en lef. Voor later heb ik als droom een baan te hebben die iets betekent, waar ik mijn idealisme een beetje in kwijt kan. Voorbeelden vind ik moeilijk. Ik vind mensen zoals Nelson Mandela en de Daila Lama inspirerend, maar dan kan ik ook weer niet begrijpen waar zij hun agressie laten. Deze eigenschappen hebben wij als mensen toch ook meegekregen? Hoe zit dit allemaal bij jou Adil?

Groet,
Tess

Geplaatst inHuiselijk geweld