Menu Sluiten

Meedoen aan een bokswedstrijd: brief 3 van Adil aan Tess

Hallo Tess,

Het is leuk om te horen dat je het zo naar je zin hebt gehad in Canada. Ik kan me goed voorstellen hoe jij je daar hebt gevoeld. Toen ik in Brazilië zat, wilde ik op een gegeven moment nooit meer weg daar. Ik ben het met je eens dat studeren honderd keer leuker is in het buitenland. Je leert er zoveel meer, en je ziet er zoveel meer. Het is een bijzondere kans – en een voorrecht – om in het buitenland te kunnen en mogen studeren.

Zoals ik je al had gezegd, lijkt het me ontzettend leuk om naar Marokko te gaan. Ik wil weten hoe het in mijn land is. Weten hoe de mensen zijn, weten hoe de mensen er denken en wat ze denken. Ik wil de taal weer oppakken, lezen en schrijven. En mijn Frans opfrissen. Ik kijk er erg naar uit. Maar ik ga daar vooral werken als sportleraar. Bij projecten die sport en ontwikkelingssamenwerking combineren.

Tess, leven in twee culturen kent veel gemak, want je kunt van beide kanten de beste keuze maken. Maar alleen wanneer je een keuze moet maken tussen tegengestelden, dan moet je een fundamentele keuze maken. Bijvoorbeeld op het punt van de homo’s. In de koran en onze cultuur worden die niet geaccepteerd. Daar ben ik het niet mee eens. Ik accepteer een homo voor wat hij is.
Met je opmerking ‘Wat zal je broer het ontzettend moeilijk hebben’, ben ik het eens. Ja, het is ontzettend moeilijk voor mijn broer. Dit merkte ik nog meer toen ik bij hem langs ging, kort geleden. Ik had hem lang niet gezien en besloot naar hem toe te vliegen. We hebben het toen over ‘dit onderwerp’ gehad. Ik doe mijn best om hem zijn hart te laten openen en ermee naar buiten te laten komen. Tevergeefs. Nadat hij zei dat het misschien wel de beste stap was in zijn leven was om weg gaan uit Nederland, toen realiseerde ik me pas hoe zwaar de last is die op zijn schouders rust. Ik zou niet in zijn schoenen kunnen staan. Ik kan niet anders dan accepteren dat hij het zo wil hebben nu.
Om eerlijk te zijn, weet ik niet of mijn familieleden zich van de domme houden of het echt niet weten. Een ding weet ik wel: hier wordt niet over gesproken. Het behoort tot de normen en waarden van de Marokkaanse cultuur ‘over sommige zaken’ niet te praten. Het is een taboe.

Je vroeg me ook naar mijn Antilliaanse vriendin. Met mijn vriendin ging het uit omdat zij naar Curaçao ging. Ik heb geaccepteerd dat het voorbij is, maar af en toe mis ik haar wel. Zij was namelijk mijn eerste vriendin tegen wie ik terecht zei: ‘Ik hou van je’. Ze is moedig. Ze is zelf bij mijn moeder op visite geweest toen mijn zus een kind kreeg. Ik was toen in Brazilië. Dit bewijst voor mij eens en te meer hoe goed ik het bij het juiste eind had om met haar een relatie te hebben.
Om terug te komen op je vraag of ik met een niet-moslim zou kunnen trouwen. Ik heb er een tijdlang aan getwijfeld maar uiteindelijk heb ik mijn conclusie getrokken. Ik zou wel met een niet-moslim kunnen trouwen, al moet ik wel zeggen dat ik trouwen een beetje achterhaald vind. Mijn familie zal het in eerste instantie niet accepteren, maar zij hoeven dan ook niet met mijn vrouw samen te wonen. Ik denk dat ze na verloop van tijd mijn keuze zullen accepteren. Ik vind dat je moet kunnen trouwen met wie je wilt. Samen gelukkig kunnen zijn dat is toch waar het om draait?
Aan de andere kant, ik moet ook eerlijk toegeven, het is niet altijd even makkelijk om te kiezen tussen twee verschillende opvattingen. Pas wanneer je de juiste beslissing hebt gemaakt – dat is de beslissing die het dichtste bij jou staat – dan kan alles pas weer gewoon doorgaan. De juiste beslissingen nemen kost tijd.

Om hier maar meteen in te gaan op de hoofddoek. Ik vind een hoofddoek hetzelfde als een keppeltje, of ‘een kruis dragen’; Voor mij is het dragen hiervan geen punt.

Op je vraag Tess of ik het gevoel heb dat er in Nederland naar mijn gebreken en tekortkomingen wordt gekeken, moet ik helaas antwoorden dat ik dat wel heb. Ik weet dat ik over het algemeen Nederlandse normen en waarden heb geleerd en die ook toepas, maar het blijft lastig wanneer je ergens binnen komt en je je uiterlijk niet – voor die eerste paar seconden – kunt aanpassen. Zwart haar… Het is jammer dat je eerst door deze ‘dunne, soms dikke laag’ heen moet, voordat je bij het centrum komt.
Het zou hetzelfde zijn als Nederlanders in Canada, of waar dan ook, een slechte naam zouden hebben en dat jij er als Nederlandse rondloopt. Zonder dat je erom hebt gevraagd, word je iedere keer weer in een hokje gestopt van de slechte Nederlander. Als je leeft in zo’n sfeer dan merk je iedere keer weer dat er een afstand is tussen jou en een lid van de groep die jou beoordeelt als slecht. Het is net ‘meedoen in een bokswedstrijd waar je een kaartje had gekocht voor een opera’.
Nederlanders (natuurlijk niet allemaal!) zijn nog weinig aan buitenlanders gewend en je ziet dat het hun moeite kost om met migranten om te gaan. Dat is dan ook de reden -denk ik- waarom ik me in andere landen vaak anders voel. In landen als Brazilië is de bevolking gemengd en dat is al heel lang het geval. Daar merk je dan dat het er niet om gaat hoe je eruit ziet, maar om wat je zegt. Als je daar überhaupt beoordeeld wordt. Het zou fijn zijn als dat altijd en overal zo zou zijn.

Wat ik vind van de commotie rond Marokkaanse jongeren? Ik vind het vervelend. Het stoort me. Ik denk dat het beter gaat met de jongeren als hun ouders leren praten met hen, gaan optrekken met hun kinderen, met hen gaan praten over hun leven, over school, over hun wensen, en ze daarin ondersteunen. Als de kinderen problemen hebben dan zou het goed zijn als ze daarover met hun ouders kunnen praten. Nu gaan de kinderen allemaal gekke dingen doen, omdat ze niet weten wat ze moeten doen en hoe ze het moeten doen. Het lijkt er soms op alsof sommige Marokkaanse ouders kinderen hebben gekregen uit een soort verplichting eerder dan uit een bewuste keuze.
Wat mijns inziens zou moeten gebeuren is:

• Een andere houding van de media
Houd de vinger niet steeds op de zere plek. Ga niet als medialand bij ‘elke zucht’ over ‘deze groep’ verslag uitbrengen. Dit werkt schadelijk voor de ‘goede groep’. De boodschap is duidelijk: hier moet iets aan gedaan worden. Laat de mensen hier dan ook mee aan de slag gaan. Kijk maar eens naar het nieuws als je een tijdje in het buitenland bent geweest. Het valt dan op dat er geen aandacht is voor het positieve maar dat alleen de negatieve zaken het nieuws bereiken. Dat zie en hoor je alleen op de Nederlandse televisie. Waarom gaat dat zo? Ik vind het erg jammer.

• Het toekennen van oplopende straffen
Doet iemand iets opnieuw dan wordt hij of zij harder gestraft. Zo kun je de recidieven de kop indrukken en je geeft hiermee ook een duidelijk en helder signaal af naar de samenleving.

• De keuze voor een spreidingsbeleid

Leg vast (bijvoorbeeld aan de hand van percentages van verschillende bevolkingsgroepen) hoeveel mensen maximaal van een bepaalde bevolkingsgroep zich ergens mogen vestigen. Zo krijg je niet meer concentraties van zeventig procent van een bepaalde bevolkingsgroep, behalve dan van autochtone Nederlanders.

• Geef rolmodellen een podium
Laat wat vaker verschillende soorten welbespraakte Marokkanen op tv zien, mensen met wie andere Marokkanen zich kunnen identificeren. Zo kunnen ook Marokkanen die thuis iemand missen aan wie ze zich kunnen optrekken, via de pers aan een rolmodel komen. Uiteraard kunnen ook andere groepen, die zo’n Marokkaan zien hier iets aan hebben, ook autochtone Nederlanders.

Je vroeg me ook wat ik vind van mensen die iets anders geloven of atheïstisch zijn. Iedereen mag geloven waar hij/zei zelf in wil geloven, maar zolang dat maar niet misbruikt wordt in het dagelijks leven. Je kunt niet je geloofsovertuiging aanwenden om iets wel of niet te doen. De basis van de samenleving zijn de regels van het wetboek die voor iedereen gelden. Die overstijgen alle regels van de verschillende religies. Gelukkig maar want in het verleden golden wel de geloofsregels en kijk maar wat dat heeft opgeleverd: alleen maar oorlogen. Ik denk dat je moet leren van je fouten in het verleden, om het beter te doen in de toekomst.

Tess, over je Indische familie schrijf je: ‘Met mijn Indische familie ben ik ook niet echt heel close. Ik mag ze wel, maar voel niet een heel warme band met hen, wat ik wel jammer vind. Ik vind ze eigenlijk een beetje raar. Moeilijk te beschrijven raar. Ze zijn, naar mijn idee, een beetje beschadigd en uiten amper hun gevoel.’ Kun je dit uitleggen? Waarom uiten ze hun gevoel niet, denk je? Waardoor zijn ze beschadigd? Zou je misschien juist – omdat je je Indische familie niet zo goed kent – daar niet achter willen komen? Ik zou er dan juist nieuwsgierig naar zijn. Dit is ook de reden waarom ik naar Marokko wil.

Over mijn politiek keuze wil ik je dit vertellen. In de politiek schipper ik tussen GroenLinks en PvdA. Ik sta voor groen en sociaal. Dit zijn voor mij de twee belangrijkste pilaren binnen de politiek. Verder moet er, wat mij betreft ontzettend bezuinigd worden in Nederland en dat mag voor mij zeker ook op het gebied van vergaderen. Wat wordt er hier toch veel vergaderd!

Wat betreft sport. Op dit moment zwem, voetbal en klim ik. Ik heb in het verleden veel gezwommen (waar ik helemaal geen talent voor heb) en geturnd. Schaatsen vond ik ook leuk. Hiervoor had ik meer aanleg dan voor zwemmen. Als ik in Marokko ben dan wil ik alleen maar surfen. Ik heb er kennis mee gemaakt in Brazilië, het begin geleerd in Zuid-Afrika. In Marokko wil ik het absoluut vervolgen.
Ik vind jou overigens een pittige tante. Squash is toch een explosieve sport en met voetbal en jazzballet maak je de balans compleet. Van het vrouwelijke (jazzballet) naar het lichamelijke (voetbal). Ben je het hier mee eens? Wat kun je zeggen over je karakter? Waar heb je een hekel aan? Wat zet jou aan tot iets? Wie is of wie zijn jouw voorbeelden? Wat zijn jouw dromen? Hoe ziet jouw ideale dag er in de toekomst uit? En wat zijn momenten, uit je verleden die jou getekend en/of gevormd hebben? Heb je zorgen? Ik denk dat dit genoeg vragen zijn voor deze brief. Ik ben benieuwd hoe je reageert op wat ik hierboven geschreven heb en op deze vragen.

Groet,
Adil

Beeld: Flori Bets

Geplaatst in Huiselijk geweld