Menu Sluiten

Briefwisseling 5 tussen Adil en Tess: zoveel mogelijk kinderen helpen

Hoi Tess,

Dat is weer een tijdje geleden. Bedankt voor je reactie. Het gaat aardig met me dankjewel. Ik ben de afgelopen periode druk bezig geweest. Mijn contract bij mijn werk liep af en daarom moest ik op zoek naar een nieuwe baan. Het vrijwilligerswerk dat ik in Marokko wil gaan doen wordt niet vergoed. Dus ga ik het geld daarvoor zelf bij elkaar sparen. Ik heb een baan kunnen vinden voor 32 uur in de week, gespreid over 5 dagen. Om mijn doel te bereiken zou ik liefst 50 uur per week werken. De overige uren ga ik daarom aanvullen met andere werkzaamheden.

En hoe gaat het met jou? Hoe gaat het met je bachelorscriptie en je tentamens? Lukt het allemaal een beetje? Ik zal deze brief kort houden, omdat ik snap dat je het druk hebt met je studie. Omdat mijn drukke periode ’n beetje achter de rug is (het is nu alleen uitvoeren, zoals ik het bedacht heb) kan ik nu eindelijk lekker lezen in mijn vrije tijd. Net als jij vind ik dat fijn. Vroeger las ik niet. Ik heb dat echt moeten leren. Ik ben blij dat ik hier achter ben gekomen.

Om misverstand te voorkomen, moet ik ingaan op het punt van je opa en oma. Ik heb in mijn vorige brief niet willen zeggen dat je oma je opa had moeten verlaten toen ze geconfronteerd werd met zijn homoschap, want dat moeten ze zelf samen beslissen. Wat ik probeerde te zeggen is dat je oma bij je opa weg had kunnen gaan toen hij (voor het eerst) de boel kort en klein sloeg. Dat hoeft niemand te accepteren. Bij geweld (zowel verbaal als fysiek) is de grens! Maar ik kan me voorstellen dat in die periode afhankelijkheid van elkaar een grotere rol speelde dan maatregelen nemen tegen het foute/slechte/niet toegestane.

Ook moet ik aanvullen, als ik dat nog niet had gezegd had, dat in de islam en dus binnen onze cultuur, geen seks voor het huwelijk voor beide seksen geldt. Daar ligt ook mijn voorkeur, achteraf bekeken. De verschillende korte bedpartners hebben mij niets anders dan ‘lege hulzen’ opgeleverd. De relaties voor lange tijd: tederheid, warmte en echte liefde.

Verder zeg je Tess dat ik het allemaal aardig op een rijtje heb. Ik vind dat ik nog een heleboel moet doen. Ik heb de afgelopen jaren over zo weinig dingen nagedacht en daar iets mee gedaan dat ik het haast beschamend vind. Wel ben ik steeds meer dingen aan het inpassen in mijn leven zoals ik dat wil. Laatst had ik het er met mijn moeder weer over dat mijn broer homo is. Hier wil ik gewoon open over praten, ook met mijn familie. Deze keer riep het gesprek niet veel emoties bij mij op, terwijl het de eerste keer moeilijk voor me was. Binnen onze cultuur heerst er nog steeds een taboe op homoschap.
Op wat je vorige keer schreef “Ik vind het soms moeilijk om te weten wat ik wil: ik vind namelijk heel veel leuk en kan niet zo goed kiezen”, kan ik zeggen: daar heb je je hele leven voor om dat uit te vinden. En op “Heb jij daar nooit last van of blijven al jouw dromen, ergernissen, verlangens en angsten redelijk constant?” , kan ik zeggen: dromen en verlangens blijven (bij mij) hetzelfde. Als het gaat om ergernissen en angsten, zoek ik uit wat het (precies) is, waar ik me aan erger of waar ik bang voor ben. Ik denk er goed over na, ‘alsof het een stiltesessie is’ met mezelf. Ook bespreek ik het met anderen. Hierdoor krijg ik soms een andere invalshoek. Want wanneer ik weet wat het is, dan kan ik er iets aan doen. Er zijn ook dingen waar ik niet veel aan kan doen. Maar dat moet ik ook inzien. En op “De vraag die ik een beetje vind ontbreken aan je lijst is de vraag Wat maakt jou gelukkig?”, is mijn antwoord: Hetgeen ik wil. Mijn dromen maken mij gelukkig, het werken ernaar toe, de weg ernaar. Dat het pad niet geëffend is, dat het niet vanzelf gaat, dat je er iets voor moet doen, dat is het mooie aan je verwezenlijken van dromen.
Mijn levensdoel(droom) is om zoveel mogelijk kinderen (aan een betere toekomst) te helpen. Hoe? Dat ben ik (nog steeds) aan het uitvinden. Voor ieder kind kan ik op een andere manier geluk brengen. Het kind in Afrika heeft scholing(!) en voeding (en waarschijnlijk onderdak) nodig. Het dikke kind in Nederland heeft een volwassene nodig die leert wat je het beste kunt eten en wat je kan doen om verandering in het eigen gewicht teweeg te brengen.

Terug naar politiek. Ik heb inderdaad PvdA gestemd, maar zoals ik al een keer zei, Groenlinks ligt voor mij heel dicht bij de PvdA. Waarop moet er volgens mij bezuinigd worden? Ik vind de hypotheekrenteaftrek een goeie, maar ook in het ambtenarenapparaat met de bureaucratie mag gesneden worden. Jouw punt van de studiefinanciering vind ik ook een goeie: “… de studiefinanciering mag omgezet worden in een lening als de kwaliteit van het onderwijs maar aangepakt wordt.” Daaraan wil ik wel toevoegen dat er rekening gehouden moet worden met de inkomsten van de ouders. De lagere inkomens krijgen de bestaande gift, de ouders met hogere inkomens mogen de studie zelf voor hun kinderen betalen.

In je laatste brief schreef je ook dat je je ergert aan de kwaliteit van de docenten. Ik denk dat de verminderde kwaliteit komt door de werkdruk waar de Nederlandse docenten mee te maken hebben. Het zijn net de ‘monniken van deze tijd’. Ze moeten keihard werken, de klassen zijn vol; er zitten kinderen in de klassen die eigenlijk een individueel traject nodig hebben. Er zijn allemaal nieuwe regels die de docenten ‘zomaar even’ moeten hanteren. Naast de reguliere werkuren op school moeten ze thuis nog verder werken, en dat alles voor een laag loon. Ik denk dat je de kwaliteit kunt opschroeven door de werkbelasting te verlichten (assistenten), of er een hoger loon tegenover te plaatsen.

Ik ben het helemaal eens met je wat je zei over discriminatie en racisme en dat beide ontstaan vanuit het onbekende. Angst voor het onbekende, xenofobie, doet mensen rare dingen doen. En daarom denk ik dat de beste oplossing daarvoor is om de mensen er juist aan bloot te stellen. Als het gaat om Marokkanen, moeten er veel meer Marokkanen op de televisie die een normaal leven leiden, want dan denkt zo’n xenofoob; ‘oh maar daar ben ik niet (zo) bang voor’. Xenofobie kan toch niet in deze tijd, we leven in de eenentwintigste eeuw! De eeuw van globalisering waarin door onder andere internet alle plaatsen op de wereld met elkaar worden verbonden.

Ook vroeg je me: “Wat vind je ervan dat jongens soms misbruik maken van hun verantwoordelijkheden. Heb je dit wel eens in je omgeving gezien? Gebeurt het vaak? Helaas wel! Ik heb dit persoonlijk meegemaakt. Zo vind ik dat ik misbruik heb gemaakt van mijn verantwoordelijkheden. Voor twee van mijn broertjes heb ik jarenlang de verantwoordelijkheid genomen. Ik heb ze alles gegeven en met ze gedaan wat ik vond dat ik moest doen. Dat was een hele leuke periode. Totdat er een periode kwam waarin de oudste van de twee opstandig werd toen de puberteit begon. En aangezien wij van huis uit autoritair zijn opgevoed heb ik hetzelfde gedaan bij hem. In plaats van met hem te praten, wat natuurlijk beter is, praatte ik over hem en over mij.

Wat betreft mijn contacten met Maaike, Peter en hun zoon, klopt het dat ik minder contact met hen heb. Met Maaike heb ik helemaal geen contact meer, want daar heb ik ruzie mee gekregen. Met Peter heb ik zo af en toe nog contact, en met hun zoon ook. Maar omdat Maaike en ik ruzie hebben, moet ik je zeggen dat ik dat een lastige situatie vind.

Nou ik hoop weer wat leuks van je te ontvangen. Het hoeft niet lang te zijn, want we moeten niet voor deze briefwisseling onze eigen dingen opzij schuiven. School en werk is belangrijker. Omdat we al behoorlijk veel hebben uitgewisseld en we beiden nu in een drukke fase zitten van ons leven, stel ik voor na deze brief er nog een te schrijven voor het winternummer. Daarna wil ik er een tijd mee stoppen, maar ik zou dan wel weer over een paar jaar willen horen hoe het je vergaat en vergaan is. Uiteraard zal ik dan ook vertellen over mezelf.

Vriendelijke groet,
Adil

Geplaatst inOvergewicht en ondergewicht