Menu Sluiten

Leven met een anorexiapatiënt

Mijn broer Remco heeft nog altijd contact met zijn ex-vriendin Wendy, hoewel er van een liefdesrelatie geen sprake meer is. Zo’n 15 jaar geleden ontmoetten ze elkaar en, naar eigen zeggen, sloeg de vonk direct over. Ze waren beiden in de fase van afstuderen: zij voor de studierichting tandheelkunde en hij voor de richting communicatiewetenschappen. Beiden slaagden met vlag en wimpel, dus een feestje hoorde erbij. Op dat feest zag ik Wendy voor het eerst.

Wendy is de oudste dochter uit een Nederlandse vader en een Indiase moeder en lijkt sprekend op haar twee jaar jongere zus Sandra. In de jaren die volgden kwam ik meer te weten over Wendy en het feit dat ze toen al een potentiële anorexiapatiënt was. Remco zelf zag dat niet aankomen en verklaarde toentertijd haar teruggetrokkenheid door een enorm groot verdriet waarmee ze moest leren omgaan. Haar vader had tijdens haar afstudeerperiode de echtelijk woning verlaten, omdat hij verliefd was geworden op een ander. Die andere vrouw bleek een hoogblonde jonge vrouw te zijn, die niet alleen volslank was, maar ook nog eens de leeftijd van Wendy bleek te hebben. Het gezinnetje viel als een kaartenhuis ineen. Maar wat het voor Wendy en zusje Sandra nog erger maakte was dat hun moeder een zeer dominante vrouw was, die de twee meiden met straffe hand inprentte dat niet alleen een universitaire graad een ‘must’ was, maar dat ze er absoluut altijd superslank moesten blijven uitzien, naar haar voorbeeld. Dat hun vader haar slanke lijn niet gewaardeerd had, moest hij nu maar ‘bezuren’ met dat dikke blonde wijf, had ze regelmatig geroepen. Voor de twee zussen was het een pure kwelling dat hun vader, bij wie ze zich altijd prettig hadden gevoeld, er niet meer was.

De prille relatie begon de eerste scheurtjes te vertonen toen Remco een eind probeerde te maken aan de vele telefoontjes van Wendy’s moeder. Zij wilde elke dag precies weten wat er op het menu stond en hoe Wendy eruit zag. Het gemis van haar vader en de constante bemoeienis van haar moeder werden Wendy op een zeker moment te veel. Zo begon de anorexia. In het begin probeerde Wendy het te verbergen, maar geleidelijk aan kwam ze er openlijk voor uit. De relatie tussen Wendy en Remco heeft toch nog 12 jaar standgehouden. In die jaren heeft hij er alles voor over gehad om ermee te leren omgaan en om haar zo goed mogelijk te steunen. Hij zag er zelf van af om ooit kinderen te krijgen. Ons gezin kwam niet meer bij hen over de vloer, want Wendy kon het niet aan. Mijn broer kwam nog wel eens bij ons langs, maar de gezelligheid was ver te zoeken. Om de tien minuten rinkelde z’n mobieltje. Ooit heeft Wendy mij toevertrouwd dat ze eigenlijk meer van haar vader houdt dan van haar moeder. En dat ze door de anorexia de pijn van het gemis van haar vader in ieder geval niet hoefde te voelen. Mijn hart zonk me in de schoenen, want ik stond er machteloos tegenover.
Na in tal van klinieken opgenomen te zijn geweest, vond Wendy drie jaar geleden haar heil in een Boeddhistische organisatie. Ze stortte zich volledig in de wereld van meditatie en yoga en ging er wonderwel op vooruit. Maar voor haar relatie met Remco was het te laat. Ze waren, zoals ze het beiden beaamden, uit elkaar gegroeid. Intussen heeft hij een relatie die binnenkort bekroond wordt met een zoon. Ook Wendy heeft een nieuwe vriend: een twintig jaar oudere man die ze in haar nieuwe wereld heeft leren kennen. “Ik voel me geborgen bij hem”, had ze mij laatst nog opgewekt telefonisch verteld. En ze had eraan toegevoegd: “Ik ben een paar pondjes aangekomen, maar ik weet dat anorexia altijd op de loer ligt”. Het gevoel laat me niet los dat zij een deel van haar vader teruggevonden heeft en dat ze nu eindelijk haar dominante moeder het hoofd kan bieden.

Tekst: Linda
Beeld: Anne Tjin

Geplaatst in Overgewicht en ondergewicht