Menu Sluiten

Mijn zus lijdt aan obesitas

Ik heb een zus die aan obesitas lijdt. Ze is moeder van een dochter (26 jaar) en een zoon (28 jaar). Haar kinderen hebben gelukkig een gezond gewicht. Ik schat dat mijn zus tussen de 130 en de 150 kilo weegt en ze is maar 1 meter 70. Ik zie bij mijn zus dat het overgewicht haar belemmert in haar mogelijkheden. Ze kan fysiek weinig. Door haar uiterlijk accepteert ze ook meer van haar echtgenoot dan goed is voor haar.

Mijn zus gaat wekelijks naar een fitnesscentrum maar er verandert niet veel aan haar gewicht. Wat opvalt, is dat ze aan tafel niet meer eet dan anderen. Maar de schaal bananen in de keuken is aan het eind van de dag wel leeg, al heeft niemand haar ook maar één hapje banaan zien eten. Dat is vaak een feit bij mensen met obesitas: ze schamen zich voor het vele eten en ze eten daarom wanneer niemand dat ziet.

Ik denk dat mijn zus zo dik is geworden door trauma’s. Mijn ouders hadden een slecht huwelijk. Op haar veertiende waren alle kinderen het huis uit en zij zat toen als jongste alleen tussen die ruziënde ouders in Parijs. Dat is niet goed voor haar geweest. Tot haar 14 jaar, toen wij nog in huis waren, was ze een mooi meisje met een gezond gewicht. Daarna begon ze uit te dijen en vanaf haar vijfentwintigste werd ze obees.

Praten over haar overgewicht lukt niet echt. Dat zij ermee bezig is, weet ik wel. Ze gaat er voor naar de dokter. In de familie van ons, zeker aan mijn moederskant, is het opletten geblazen met eten maar er is geen directe reden om zoveel overgewicht te hebben. Als het wél zover komt, spelen waarschijnlijk andere zaken een rol.
Ik heb zelf ervaren dat je omgeving een negatieve invloed kan hebben op de manier waarop je met eten omgaat. Op mijn vijfentwintigste migreerde ik naar Nederland vanwege een huwelijk met een Nederlandse man.Toen ik hier pas was, kwam ik 4 kilo aan waar mijn man zich erg aan stoorde. Dat maakte dat ik stiekem ging eten. Zo werkt dat.

Mijn moeder heeft zeker invloed gehad op de manier waarop mijn zus met eten om gaat. Mijn moeder was als jonge vrouw mollig en dat vond ze niet prettig. Dat is bij haar omgeslagen naar een obsessie met haar gewicht. Ze is inmiddels in de negentig maar ze staat nog steeds elke dag op de weegschaal en ze vindt het verschrikkelijk als ze zelfs maar een onsje meer weegt. Mijn moeder is ziekelijk ijdel. Toen wij kind waren, kon ze wel eens besluiten om helemaal niet meer te eten als ze wat was aangekomen. Wij, haar kinderen, hebben het vroeger meer dan eens meegemaakt dat ze flauwviel omdat ze dagen niets naar binnen had gekregen. Erg was dat mijn moeder ook alsmaar bezig was met wat haar kinderen aten en in welke hoeveelheid. Dat heeft onze verhouding met voeding zeker verstoord. Bij mijn jongste zus is dat dus al vrij snel in haar leven helemaal uit de hand gelopen.

Tekst: Isabelle
Beeld: Anne Tjin

Geplaatst in Overgewicht en ondergewicht