Menu Sluiten

Borsten en borstvoeding

Je kreeg een tijdje geleden een kind en had de wens om borstvoeding te geven. Door wie en wat was je daarin gestimuleerd?

Allereerst vanuit de verloskundigenpraktijk, dat was eigenlijk de belangrijkste invloed. Zij boden ook een cursus aan die ik met plezier heb gevolgd. Verder kwam het ook ter sprake tijdens de cursus zwangerschapsyoga die ik volgde. En verder in de boeken die ik had gekocht over zwangerschap, bevalling en kinderen hebben. In die boeken werd borstvoeding duidelijk aangeraden en werden ook veel tips gegeven over hoe en wat. Ook de verloskundigen noemden het vaak als iets dat je eigenlijk als vanzelfsprekend zou willen doen. Zo stond ik er zelf ook volledig in. Ik had geen twijfel dat ik borstvoeding ging geven. Mijn moeder heeft het nooit gestimuleerd of eigenlijk echt genoemd. Zij had zelf enigszins gemengde gevoelens over het geven van borstvoeding, al kwam dat pas ter sprake nadat mijn dochtertje was geboren. Mijn zus heeft me trouwens ook heel erg gestimuleerd om borstvoeding te geven. Zij heeft het als enorm fijn ervaren bij haar twee zoontjes. Het merendeel van mijn vriendinnen heeft nog geen kinderen en met hen besprak ik het dus nooit. Er was wel een vriendin die een maand voor mij was uitgerekend. Met haar besprak ik het wel vaak en zij was ook enorm positief over borstvoeding geven.

Welke verwachting had je bij het geven van borstvoeding?

Dat het heel fijn zou zijn en makkelijk zou zijn als je je kindje maar goed aan kon leggen. En natuurlijk dat het het allerbeste was dat je je kindje kon geven.

Het liep allemaal anders dan verwacht. Wanneer gebeurde dat en wat was het probleem?

Wat het echte probleem was zal ik wel nooit weten, dat zit me nog steeds een beetje dwars. Maar goed, waar ging het mis? Eigenlijk in de eerste dagen al. Het deed me erg pijn en daarom begon ik al na twee dagen met een kolfmachine en bijvoeding (kunstvoeding). Daarna bleek bij de eerste weging, een week na de geboorte, dat mijn dochtertje onder haar geboortegewicht zat. Daar schrokken we natuurlijk allemaal van. De kraamzorg heeft haar geloof ik nog wel drie keer gewogen, maar het bleef duidelijk dat ze te licht was. “Er was geen reden tot grote paniek, en ze komt in de komende week wel verder aan”, zo vertelden de kraamzorg en de verloskundige ons. In de tweede week merkte ik dat mijn dochtertje wel erg lang aan de borst lag, wel 45 minuten per borst! En ze viel ook voortdurend in slaap. Ik maakte me er zorgen over en besloot naar de lactactiekundige te gaan. Daar bleek dat mijn dochtertje, toen anderhalve week oud, nog verder was afgevallen. Toen schrok ik wel behoorlijk. Ik kreeg het advies flink bij te gaan voeden, veel te kolven, en mijn dochtertje goed wakker te houden tijdens het drinken door haar alleen in haar luier vast te houden en bepaalde drukpunten te stimuleren. Maar het was toen in februari zo koud dat iedereen het had over een mogelijke elfstedentocht. Daarom leek het me niet prettig voor mijn dochtertje om zo weing kleertjes aan te hebben. Daarnaast was de routine van voeden, bijvoeden en kolven erg zwaar voor me en het werd al snel iets waar ik de hele dag mee bezig was. Maar goed, in het begin probeerde ik het allemaal graag. Gelukkig begon mijn dochtertje alweer wat aan te komen.

Je ging dus op zoek naar hulp. Hoe verliep dat?

Ik ben twee keer bij de lactatiekundige geweest en heb ook nog een telefonisch consult gehad. Dat laatste was om kosten te besparen, want een face-to-face consult kost bijna 80 euro! Het wordt wel vergoed door sommige aanvullende verzekeringen, maar die heb ik niet. Deze vorm van begeleiding is dus eigenlijk een luxe, die je je alleen kunt veroorloven als je een goed inkomen hebt. Dat tweede consult vond ik nodig, omdat het drinken slecht bleef gaan. Vooral het wakker houden van mijn dochtertje was lastig. De lactatiekundige had geadviseerd mijn dochtertje niet meer dan 10 minuten aan elke borst te laten drinken. Maar daarmee was ik toch nog ongeveer drie kwartier aan het klungelen met aanleggen en wakker houden, tussendoor verschonen (om haar wakker te houden) etc. Het bleef elke keer een enorme klus en het werd ook steeds meer een strijd. Dat was natuurlijk al helemaal funest voor de melkproductie. Dit inzicht en nog wat andere tips op het gebied van aanleggen en wakker houden waren de oogst van het tweede face-to-face consult. Een paar weken later heb ik via de telefoon met de lactatiekundige gesproken. Vooral om niet met zoveel woorden te vragen of ik kon stoppen met het strakke schema van borstvoeden, bijvoeden en kolven. Ik ging er echt aan onderdoor. Vooral ‘s nachts was het echt zwaar om vol te houden.

Hoe kijk je achteraf aan tegen de manier waarop de hulp is verstrekt?

Voor mij was het uiteindelijk verspilling van energie en natuurlijk ook van geld. Na bovengenoemd telefonisch consult sprak een vriendin (die een jongetje had gekregen, een maand eerder) me moed in om het toch nog eens te proberen en toen heb ik nog twee weken alleen maar borstvoeding gegeven, zoveel en zo vaak als mijn dochtertje maar wilde, al zat ze drie uur aan de borst! Ik wilde het gewoon zo graag. In die twee weken ben ik trouwens nog een keer langsgeweest bij de lactatiekundige om mijn dochtertje te wegen. Ze was helaas weer niet aangekomen! Maar de lactactiekundige raadde me aan het nog één week te proberen. Ik was blij dat het goed leek te gaan en trakteerde mezelf op een mooie voedingsbeha. De week erop woog ik mijn dochtertje bij het consultatiebureau en toen bleek dat ze in die twee weken alleen maar was afgevallen. Toen was voor mij de koek op. Ik heb besloten per direct te stoppen. Achteraf bedacht ik dat ik dat eerder had moeten doen. Ik heb het gevoel dat ik werd gepusht om het te blijven proberen terwijl het gewoon niet kan met mij en mijn dochtertje. Ik weet dus nog steeds niet wat de precieze oorzaak is. Ik ben van mening dat iemand eerder had moeten inzien dat borstvoeding gewoon niet mogelijk was. Het had heel erg veel stress en energie en ook geld gescheeld. Ik krijg de indruk dat lactactiekundigen onvoldoende medisch geschoold zijn om te weten wat er fysiek wel en niet mogelijk is.

Hoe reageerde je omgeving toen je besloten had te stoppen?

Mijn moeder reageerde positief, zij had zelf ook veel problemen gehad met borstvoeding en was blij dat ze bij mijn jongere broertje direct had besloten kunstvoeding te geven. Mijn oudste zus snapte er niks van en zag het echt als iets dat mis is gegaan. Ook de verloskundigen reageerden teleurgesteld en drongen er op aan het toch nog een keer te proberen. Zelfs bij het consultatiebureau stelden ze voor dat ik het toch weer kon proberen met een combinatie van borst- en kunstvoeding! En ook veel anderen in mijn niet zo directe omgeving hadden vaak een heel duidelijke mening, wat soms tot verhitte discussies leidde. Om een gegeven moment grapte een oud-collega van mij toen ik er weer over in gesprek was met andere oud-collega’s: “Houd jij niet van je kind ofzo?” Dat was de druppel die de emmer deed overlopen. Van veel mensen kreeg ik dergelijke reacties alsof je met kunstvoeding je kind verwaarloost. Echt vrij extreem.

Wat voor invloed heeft het op je gehad dat de borstvoeding geven niet gelukt is?

Zoals je hierboven kan lezen, heeft het heel veel met me gedaan, en dat doet het nog steeds af en toe wel. Zoals het in deze vraag ook al is verwoord, het wordt voortdurend gezien als iets dat niet gelukt is. Hoewel je het ook kunt zien als een fysieke onmogelijkheid. Ik zou heel graag de reden of oorzaak willen weten. Daarmee had een lactactiekundige of een andere expert me echt mee kunnen helpen.

Hoe zou je het een volgende keer aanpakken?

Als ik nog een kindje zou krijgen zou ik het zeker weer proberen! Maar ik zou wel heel alert zijn op goed drinken en het gewicht en zeker niet meer zo lang doormodderen, terwijl alle seinen op rood staan. Met werken lijkt het me nog wel steeds erg lastig te combineren. Eigenlijk is borstvoeding geven niet erg feministisch in die zin dat de vrouw dan de enige is die het kind kan voeden en daardoor behoorlijk aan huis gebonden is. Bovendien heeft de vader meer mogelijkheden om een band op te bouwen met het kind, wanneer hij ook een deel van de voeding op zich kan nemen. De eerste weken draait het immers toch vooral om het voeden. Dus ik denk dat er ook voordelen zijn te noemen aan het niet geven van borstvoeding, maar zoals ik al zei, ik zou het bij een tweede kind zeker weer een kans geven.

Tekst: Andrea
Beeld: Andrea

Geplaatst in Borsten