Menu Sluiten

Desiree (38): ‘Jezus moet maar weer terugkomen op aarde’

Ik kom uit een christelijk gezin. Ik weet nog dat ik seksuele voorlichting kreeg toen ik 9 was. Mijn oudere nichtje van 13 vond dat raar. Ze vond het veel te vroeg voor mijn leeftijd, maar dat kwam doordat zij, vier jaar ouder dan ik, net zelf was voorgelicht door haar ouders. Die voorlichting stelde overigens niet zoveel voor. Meer dan dat ik begreep hoe het technisch werkte, was het niet. Indirect werd me wel duidelijk dat seks gebeurde tussen een man en vrouw als ze veel van elkaar houden. Toen ik een jaar of 14 was, ontdekten een vriendin en ik dat er interessante brochures in de bibliotheek waren over seks. Ook las ik erover in tienertijdschriften en luisterden we ’s avonds naar Dubbellisjes, waar het, naar ik mij herinner, ook vaak over seks ging. Zo kwam ik er meer over te weten.
In ons gezin was het vanzelfsprekend dat we, toen we ouder werden, niet meer samen in ons blootje in de badkamer stonden. Overigens zag ik mijn ouders sowieso bijna nooit naakt. Het was normaal dat je de deur op slot deed, want je naaktheid was privé.
Als er programma’s op tv waren waarin mensen seks hadden, werd er vaak even doorgezappt. Ook omdat dat niet als iets openbaars op tv hoefde, volgens mijn ouders. Later toen ik wat groter was, werd dat niet meer gedaan. Hooguit verzuchtte mijn moeder dan: ‘Moet dat nou?’
Ik heb me nooit kunnen voorstellen dat mijn ouders het met elkaar deden. Eigenlijk zocht ik wel een soort bevestiging daarvan; altijd speelde bij mij de angst dat mijn ouders ooit zouden scheiden. Dus als ik zag dat ze elkaar aanraakten of zoenden, was dat een opluchting voor mij. Ze zijn overigens later, toen wij al het huis uit waren, toch gescheiden.
De boodschap die ik meegekregen heb over seks is dat het iets ‘heiligs’ is, bestemd voor in het huwelijk. Dus pas seks nadat je voor elkaar gekozen hebt, als je trouw hebt beloofd. Deze overtuiging, dat dit de beste basis is, heb ik nog steeds. Ik noem mezelf overigens ook nog steeds christen.

Als ik naga hoe mijn christelijke vrienden of mensen uit mijn kerkelijke gemeente tegen seksualiteit aankijken, dan is daar niet echt één antwoord op te geven. De meeste christelijke leeftijdsgenoten met wie ik bevriend ben, vinden wel dat seksualiteit echt iets is wat binnen een vaste relatie hoort (al dan niet getrouwd). Sommige jongeren uit onze gemeente zijn, denk ik, sowieso experimenteler en vrijer daarin. In de gereformeerde kerk waarin ik opgegroeid ben, was er een vrij algemeen principe: geen seks buiten het huwelijk. Als dat toch gebeurde, werd er verwacht dat hij of zij zich zou verantwoorden en spijt betuigen. In mijn huidige kerk, een nog maar kort bestaande dochtergemeente van de vrijgemaakt gereformeerde kerk, wordt daar weinig over gesproken in brede kring, misschien omdat de meningen veel meer uit elkaar liggen of omdat er veel mensen vooral op zoek zijn naar de basis van het christelijk geloof. Hoe je omgaat met seksualiteit is een stap verder. En bovendien veel meer iets voor jou persoonlijk of waarin je zelf je keuzes (al dan niet met God) moet maken. Als er over gesproken wordt, is dat op eigen verzoek in bijvoorbeeld een ‘huisgroep’. Ik denk overigens dat een groot deel wel het liefst als maagd het huwelijk in gaat en dat je alleen binnen een serieuze relatie seks hebt. Maar als zo’n relatie strandt en je begint later een andere relatie, dan wordt dat niet meteen veroordeeld. Men is daar vaak juist wars van, omdat er vanuit de traditionele kerken soms veel te snel geoordeeld wordt of werd.

Slet heeft voor mij een negatieve klank en ook wel iets veroordelend in zich. Maar bij het woord slet denk ik aan een vrouw die zich zeer uitdagend kleedt en gedraagt, en helemaal gericht is op (mannelijke) aandacht. Op haar voorhoofd staat als het ware te lezen dat ze openstaat voor seks of op z’n minst alle aandacht wil voor haar vrouw-zijn. Misschien vind ik het woord slet wel negatief, omdat het suggereert dat een dergelijke vrouw zich beter of mooier voelt (of probeert te voelen) dan de vrouwen om haar heen.
Ik zou het woord slet zelf niet snel gebruiken, maar er zijn wel vrouwen die ik te uitdagend vind qua kleding of houding. Ik zou het heel vervelend vinden als mensen mij een slet noemden, want ik gedraag mij mijns inziens helemaal niet zo. Als ik zo genoemd zou worden, zou ik wel even bij mezelf nagaan waardoor het zou komen. Heb ik net teveel decolleté laten zien of dans ik te wild? Deze vragen zouden door mij heengaan.

Ik heb aversie tegen ‘players’ en dat komt doordat ik zelf een negatieve ervaring heb gehad met zo’n man. Het voelt alsof een man die zich als een player gedraagt zich machtig weet en geen aandacht heeft voor de gevoelens van een vrouw. Bovendien doet het me soms pijn dat seks meer een product is geworden dan dat het iets moois is wat je alleen deelt met iemand waarmee je fysiek en geestelijk op hetzelfde niveau zit en waarbij je elkaar helemaal respecteert. Ik denk dat anderen die eenzelfde levensovertuiging hebben als ik dat doorgaans ook zo zullen beleven, de een meer dan de ander. Veel wisselende relaties (zowel bij mannen als vrouwen) kan het idee geven dat iemand weinig respect heeft voor een ander.

Me sexy kleden vind ik overigens wel lekker maar ik doe er te weinig moeite voor. Het heeft wel een poos geduurd voor ik me vrouwelijk ging voelen. Als puber en jong volwassene was ik wel te voorzichtig, vind ik achteraf. Ik kleedde me in die tijd vooral degelijk. Mijn moeder leerde mij ook niet hoe dat anders kon, dat heb ik later van vriendinnen geleerd. Nu ben ik ook nog altijd vooral pragmatisch ingesteld als het om kleding gaat. Dat heeft ook met mijn werk als ergotherapeute te maken. Kleding moet allereerst vooral lekker zitten, hoewel niet te lomp. Als het kan vrouwelijk, maar als dat iets minder is, is het ook goed.
Als ik uitga doe ik meer aan mijn uiterlijk en dan voel ik me wel vaak meer vrouw. Ik voel me sexy als mijn haar goed valt, ik mijn ogen heb opgemaakt en bijvoorbeeld een soepel vallend jurkje draag of een broek die goed aansluit. Er hoort dan wel een schoen met hak onder. Ik weet dat er vrouwen zijn die jaloers zijn op mijn slanke lichaam dus dat weet ik op zo’n moment wel goed. Ik kan aan reacties van anderen wel zien of ze het mooi vinden, want ik krijg dan duidelijk meer (mannelijke) aandacht. Toch wil ik niet teveel aandacht, want dan ‘voel ik me lopen’. Ik wil er dan dus wel charmant en vrouwelijk uitzien, maar niet ordinair.

In de conclusie van Sunny Bergman dat vrouwen niet graag als slet wil worden gezien en daarom op seksueel gebied niet assertief durven te zijn, herken ik me wel. Als puber bloosde ik al bij het idee dat anderen uit mijn klas alleen al zouden denken dat ik een bepaalde jongen leuk zou vinden. Dus zelf ben ik sowieso altijd vrij voorzichtig geweest in mij sexy kleden. Bovendien voel ik mezelf ook niet altijd even vrouwelijk. Gelukkig bevestigt mijn man mij daar dan wel in!
Toen ik ging studeren veranderde dat wel wat. Als ik uitging, kon ik best flirten met mannen, hoewel ik nooit van plan was met ze naar bed te gaan. En daarin voelde ik me dan ook wel een soort van machtig. Ik heb me een keer zelfs schuldig gevoeld dat ik flirtte met een jongen, omdat ik het gevoel had dat hij wel serieus was. Een vriendin zei toen: ‘Ach, iedereen weet toch dat het allemaal spel is, anderen doen er net zo hard aan mee als jijzelf.’ Maar ik voel me daarin nu wel zekerder, omdat ik weet waar mijn grenzen liggen. Ook al kan ik lekker los gaan, (bijvoorbeeld op de dansvloer, want daar ben ik meer ongeremd dan bijvoorbeeld op straat), ik ben trouw aan mijn man en een onschuldige flirt vertellen we zelfs aan elkaar. Verder dan dat ga ik niet, dus als een andere man mij als sekspartner zou zien, dan heeft hij gewoon pech. Daar maak ik me nu dus eigenlijk geen zorgen meer over. Maar verder kleed ik me bewust: ik wil het soms wel vrouwelijk houden maar niet ordinair :‘sletterig’ dus!

Ik geloof dat Jezus maar weer eens terug moet komen op de aarde! Hahaha! Hij ging om met o.a. hoeren en respecteerde ze om wie ze waren, niet om hoe ze zich kleedden. De ideale man. Daar kunnen we denk ik wel wat van leren, ik incluis! Het is niet voor niets dat er mannen en vrouwen zijn en dan ook nog met zoveel diversiteit. Dus juist vrouwelijkheid mag echt de volle aandacht hebben. Mannelijkheid overigens ook. Het zou mooi zijn als mensen elkaar niet allereerst beoordelen en op die manier bepalen of iemand er wel of niet ermee door kan. Mensen zijn te waarderen, omdat en om wie ze zijn, los van wat ze doen.

Tekst: Desiree, Heske van der Vossen en Henna Goudzand Nahar
Beeld: Anne Tjin

Geplaatst inSletvrees bij hetero’s en homo’s