Menu Sluiten

Kindermishandeling – kort verhaal

Zelf werd ik nog net niet depressief van prei. De gruwelijke geur, dat slijmerige laagje, de griezelige glans op die verdorven slijmhap met harde stukjes in mijn onschuldige kindermondje.
Hoe je ook prakte, hoeveel jus je er ook overheen kieperde, het bleef groene snotsmurrie.

Ik bedoel maar: je ouders houden van je, hebben het beste met je voor, horen jou te beschermen en te verzorgen. Je vertrouwt ze blindelings en toch vroeg of laat komt je eerste keer prei.

Argeloos als een hongerig vogeltje en met opengesperd mondje laat je de groengele hap in je kinderbekje glijden. En dan gebeurt het.
Je eerste keer prei.
Per direct is je vertrouwen in de gehele mensheid geschaad.
Prei.
Prei moest wel uit de hel komen.

Geen kind op aarde roept op z’n verjaardag: ‘ nou mam, doe mij maar eens een lekkere prei!’
Het woord prei klinkt zelfs dreigend.
“Wacht maar, ik ga jou straks een flinke prei geven!”

Vandaag eet ik spruitjes. Het jeugdtrauma aller kinderen. Volgens zoonlief is het je reinste kindermishandeling…

‘Mam? Mag ik dan naar de FEBO?’
‘Tuurlijk schat. Mama is ook jong geweest.’

Mama doet niet aan kindermishandeling.
Mama is modern. Mama is een watje.
Zoonlief zegt weleens dat hij gerust nog een jaar of vijf wil blijven thuis wonen.
‘Gezellig hoor kind, blijf maar lekker hier voorlopig.’
Krijg ik veel opvoedkundig commentaar op. Of ik soms wil dat hij op zijn 40e nog steeds thuis woont.

Neu.
Maar ik weet hoe je ze snel uit huis krijgt die kids.
Prei op tafel. Elke dag.

Zijn ze binnen een week vertrokken.
Daar is prei waarschijnlijk ook voor bedoeld…
Ik kan geen andere reden bedenken.
Prei. Pure kindermishandeling.

Sjo Velland

Geplaatst in Diverse